මේ සූත්රය ඛුද්දක නිකායේ-සුත්තනිපාත පාළි-මහා වග්ගය- අසිත තවුසා සිදුහත් කුමරු දැකීමට ගිය සිද්ධියත්, ඔහුගේ බෑණා වන නාලක තවුසා බුදුන් වහන්සේ හමුවීමට ගොස් ධර්මය අසා දැනගැනීම ගැනත් සඳහන් සූත්රය බව සිහි තබාගන්න.
ආනන්දජාතෙ තිදසගණෙ පතීතෙ,
සක්කඤ්ච ඉන්දං සුචිවසනෙ ච දෙවෙ-
දුස්සං ගහෙත්වා අතිරිව ථොමයන්තෙ,
අසිතො ඉසි අද්දස දිවා විහාරෙ.
දිස්වාන දෙවෙ මුදිතමනෙ උදග්ගෙ,
චිත්තිං කරිත්වාන ඉදමවොච තත්ථ-
“කිං දෙවසඞ්ඝො අතිරිව කල්යරූපො,
දුස්සං ගහෙත්වා රමයථ කිං පටිච්ච”.
“යදාපි ආසී අසුරෙහි සඞ්ගමො,
ජයො සුරානං අසුරා පරාජිතා-
තදාපි නෙතාදිසො ලොමහංසනො,
කිමබ්භුතං දට්ඨු මරූ පමොදිතා”.
“සෙළෙන්ති ගායන්ති ච වාදයන්ති ච,
භුජානි ඵොටෙන්ති ච නච්චයන්ති ච-
පුච්ඡාමි වොහං මෙරුමුද්ධවාසිනෙ,
ධුනාථ මෙ සංසයං ඛිප්ප මාරිසා”.
“සො බොධිසත්තො රතනවරො අතුල්යො,
මනුස්සලොකෙ හිතසුඛත්ථාය ජාතො-
සක්යාන ගාමෙ ජනපදෙ ලුම්බිනෙය්යෙ,
තෙනම්හ තුට්ඨා අතිරිව කල්යරූපා”.
“සො සබ්බසත්තුත්තමො අග්ගපුග්ගලො,
නරාසභො සබ්බ පජානමුත්තමො-
වත්තෙස්සති චක්කමිසිව්හයෙ වනෙ,
නදංව සීහො බලවා මිගාභිභූ”.
තං සද්දං සුත්වා තුරිතමවසරී සො,
සුද්ධොදනස්ස තද භවනං උපාගමි-
නිසජ්ජ තත්ථ ඉදමවොචාසි සක්යෙ,
“කුහිං කුමාරො අහමපි දට්ඨුකාමො”.
තතො කුමාරං ජලිතමිව සුවණ්ණං,
උක්කාමුඛෙව සුකුසල සම්පහට්ඨං-
දද්දල්ලමානං, සිරියා අනොමවණ්ණං,
දස්සෙසු පුත්තං අසිතව්හයස්ස සක්යා.
දිස්වා කුමාරං සිඛිමිව පජ්ජලන්තං,
තාරාසභංව නභසිගමං විසුද්ධං-
සූරියං තපන්තං සරදරිවබ්භමුත්තං,
ආනන්දජාතො විපුලමලත්ථ පීතිං.
අනෙකසාඛඤ්ච සහස්සමණ්ඩලං,
ඡත්තං මරූ ධාරයුමන්තලික්ඛෙ-
සුවණ්ණදණ්ඩා වීතිපතන්ති චාමරා,
න දිස්සරෙ චාමරඡත්තගාහකා.
දිස්වා ජටී කණ්හසිරිව්හයො ඉසි,
සුවණ්ණනික්ඛං විය පණ්ඩුකම්බලෙ-
සෙතඤ්ච ඡත්තං ධාරියන්ත මුද්ධනි,
උදග්ගචිත්තො සුමනො පටිග්ගහෙ.
පටිග්ගහෙත්වා පන සක්යපුඞ්ගවං,
ජිගිංසකො ලක්ඛණමන්තපාරගූ-
පසන්නචිත්තො ගිරමබ්භුදීරයි,
“අනුත්තරායං ද්විපදානමුත්තමො”
අථත්තනො ගමනමනුස්සරන්තො,
අකල්යරූපො ගළයති අස්සුකානි-
දිස්වාන සක්යා ඉසිමවොචුං රුදන්තං,
‘‘නො චෙ කුමාරෙ භවිස්සති අන්තරායො’’.
දිස්වාන සක්යෙ ඉසිමවොච අකල්යෙ,
‘‘නාහං කුමාරෙ අහිතමනුස්සරාමි-
න චාපිමස්ස භවිස්සති අන්තරායො,
න ඔරකායං අධිමනසා භවාථ,
“සම්බොධියග්ගං ඵුසිස්සතායං කුමාරො,
සො ධම්මචක්කං පරමවිසුද්ධදස්සී-
වත්තෙස්සතායං බහුජනහිතානුකම්පී,
විත්ථාරිකස්ස භවිස්සති බ්රහ්මචරියං”.
“මමඤ්ච ආයු න චිරමිධාවසෙසො,
අථන්තරා මෙ භවිස්සති කාලකිරියා-
සොහං න සොස්සං අසමධුරස්ස ධම්මං,
තෙනම්හි අට්ටො බ්යසනංගතො අඝාවී”.
සො සාකියානං විපුලං ජනෙත්වා පීතිං,
අන්තෙපුරම්හා නිග්ගමා බ්රහ්මචාරී-
සො භාගිනෙය්යං සයං අනුකම්පමානො,
සමාදපෙසි අසමධුරස්ස ධම්මෙ.
“බුද්ධොති ඝොසං යද පරතො සුණාසි,
සම්බොධිපත්තො විවරති ධම්මමග්ගං-
ගන්ත්වාන තත්ථ සමයං පරිපුච්ඡමානො,
චරස්සු තස්මිං භගවති බ්රහ්මචරියං”.
තෙනානුසිට්ඨො හිතමනෙන තාදිනා,
අනාගතෙ පරම විසුද්ධදස්සිනා-
සො නාලකො උපචිතපුඤ්ඤසඤ්චයො,
ජිනං පතික්ඛං පරිවසි රක්ඛිතින්ද්රියො.
සුත්වාන ඝොසං ජිනවරචක්කවත්තනෙ,
ගන්ත්වාන දිස්වා ඉසිනිසභං පසන්නො-
මොනෙය්ය සෙට්ඨං මුනිපවරං අපුච්ඡි,
සමාගතෙ අසිතාව්හයස්ස සාසනෙති.
“අඤ්ඤාතමෙතං වචනං
අසිතස්ස යථාතථං
තං තං ගොතම පුච්ඡාමි
සබ්බධම්මාන පාරගුං”.
“අනගාරියුපෙතස්ස
භික්ඛාචරියං ජිගීසතො
මුනි පබ්රෑහි මෙ පුට්ඨො
මොනෙය්යං උත්තමං පදං”.
ඉති භගවා-
“මොනෙය්යං තෙ උපඤ්ඤිස්සං
දුක්කරං දුරභිසම්භවං
හන්ද තෙ නං පවක්ඛාමි
සන්ථම්භස්සු දළ්හො භව”.
“සමානභාගං කුබ්බෙථ
ගාමෙ අක්කුට්ඨවන්දිතං
මනොපදොසං රක්ඛෙය්ය
සන්තො අනුණ්ණතො චරෙ”.
“උච්චාවචා නිච්ඡරන්ති
දායෙ අග්ගිසිඛූපමා
නාරියො මුනිං පලොභෙන්ති
තාසු තං මා පලොභයුං”.
“විරතො මෙථුනා ධම්මා
හිත්වා කාමෙ පරොපරෙ
අවිරුද්ධො අසාරත්තො
පාණෙසු තසථාවරෙ”.
“යථා අහං තථා එතෙ
යථා එතෙ තථා අහං
අත්තානං උපමං කත්වා
න හනෙය්ය න ඝාතයෙ”.
“හිත්වා ඉච්ඡඤ්ච ලොභඤ්ච
යත්ථ සත්තො පුථුජ්ජනො
චක්ඛුමා පටිපජ්ජෙය්ය
තරෙය්ය නරකං ඉමං”.
ඌනූදරො මිතාහාරො
අප්පිච්ඡස්ස අලොලුපො
සදා ඉච්ඡාය නිච්ඡාතො
අනිච්ඡො හොති නිබ්බුතො.
“ස පිණ්ඩචාරං චරිත්වා
වනන්තමභිහාරයෙ
උපට්ඨිතො රුක්ඛමූලස්මිං
ආසනූපගතො මුනි.
ස ඣානපසුතො ධීරො
වනන්තෙ රමිතො සියා
ඣායෙථ රුක්ඛමූලස්මිං
අත්තානමභිතොසයං”.
“තතො රත්යා විවසානෙ
ගාමන්තමභිහාරයෙ
අව්හානං නාභිනන්දෙය්ය
අභිහාරඤ්ච ගාමතො”.
“න මුනී ගාමමාගම්ම
කුලෙසු සහසා චරෙ
ඝාසෙසනං ඡින්නකථො
න වාචං පයුතං භණෙ”.
“අලත්ථං යදිදං සාධු
නාලත්ථං කුසලං ඉති
උභයෙනෙව සො තාදී
රුක්ඛංව උපතිවත්තති”.
“ස පත්තපාණි විචරන්තො
අමූගො මූගසම්මතො
අප්පං දානං න හීළෙය්ය
දාතාරං නාවජානියා”.
“උච්චාවචා හි පටිපදා
සමණෙන පකාසිතා
න පාරං දිගුණං යන්ති
නයිදං එකගුණං මුතං”.
“යස්ස ච විසතා නත්ථි,
ඡින්නසොතස්ස භික්ඛුනො
කිච්චාකිච්චප්පහීනස්ස
පරිළාහො න විජ්ජති”.
“මොනෙය්යං තෙ උපඤ්ඤිස්සං
ඛුරධාරූපමො භවෙ
ජිව්හාය තාලුමාහච්ච
උදරෙ සඤ්ඤතො සියා”.
අලීනචිත්තො ච සියා
න චාපි බහු චින්තයෙ
නිරාමගන්ධො අසිතො
බ්රහ්මචරිය පරායණො.
“එකාසනස්ස සික්ඛෙථ
සමණූපාසනස්ස ච
එකත්තං මොනමක්ඛාතං
එකො චෙ අභිරමිස්සසි
අථ භාසිහි දසදිසා”.
“සුත්වා ධීරානං නිග්ඝොසං
ඣායීනං කාමචාගිනං
තතො හිරිඤ්ච සද්ධඤ්ච
භිය්යො කුබ්බෙථ මාමකො”.
“තං නදීහි විජානාථ
සොබ්භෙසු පදරෙසු ච
සණන්තා යන්ති කුසොබ්භා
තුණ්හීයන්ති මහොදධී”.
“යදූනකං තං සණති
යං පූරං සන්තමෙව තං
අඩ්ඪකුම්භූපමො බාලො
රහදො පූරොව පණ්ඩිතො”.
“යං සමණො බහුං භාසති
උපෙතං අත්ථසඤ්හිතං
ජානං සො ධම්මං දෙසෙති
ජානං සො බහු භාසති”
“යො ච ජානං සංයතත්තො
ජානං න බහු භාසති
ස මුනී මොනමරහති
ස මුනී මොනමජ්ඣගා”ති.
Aaryasathya 