ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

ජය පිරිත

සිරි ධිති මති තෙජො ජයසිද්ධි මහිද්ධි මහා ගුණං, අපරිමිත පුඤ්ඤාධිකාරස්ස සබ්බන්තරාය නිවාරණ සමත්ථස්ස, භගවතො අරහතො සම්මා සම්බුද්දස්ස.

ද්වත්තිංස මහා පුරිසලක්ඛණානුභාවෙන, අසීත්‍යණුව්‍යඤ්ජන ලක්ඛණානුභාවෙන, අට්ඨුත්තරසත මංගල ලක්ඛණානුභාවෙන, ජබ්බණ්ණරංස්‍යානුභාවෙන, කෙතුමාලානුභාවෙන, දසපාරමිතානුභාවෙන, දස උප පාරමිතානුභාවෙන, දස පරමත්ථ පාරමිතානුභාවෙන, සීල සමාධි පඤ්ඤානුභාවෙන, බුද්ධානුභාවෙන, ධම්මාභාවෙන, සංඝානුභාවෙන, තෙජානුභාවෙන, ඉධ්‍යානුභාවෙන, බලානුභාවෙන, ඤෙය්‍යධම්මානුභාවෙන, චතුරාසීතිසහස්ස ධම්මක්ඛන්ධානුභාවෙන, නවලොකොත්තර ධම්මානුභාවෙන, අට්ඨංගික මග්ගානුභාවෙන, අට්ඨ සමාපත්‍යානුභාවෙන,
ජලභිඤ්ඤානුභාවෙන, මෙත්තා-කරුණා-මුදිතා-උපෙක්ඛානුභාවෙන, සබ්බ පාරමිතානුභාවෙන, රතනත්තය සරණානුභාවෙන, තුය්හං. සබ්බ රොග සොක උපද්දව දුක්ඛදොමනස්සුපායාසා විනස්සන්තු සබ්බ සංකප්පා තුය්හං. සමිජ්ඣන්තු දීඝායුකො හොතු සත වස්ස ජීවෙන සමංගිකො හොතු සබ්බදා.

ආකාස පබ්බත වන භූමි තටාක ගංගා මහා සමුද්ද ආරක්ඛක දෙවතා සදා තුම්හෙ. අනුරක්ඛන්තු සබ්බ බුද්ධානුභාවෙන, සබ්බ ධම්මානුභාවෙන, සබ්බ සංඝානුභාවෙන, බුද්ධ රතනං, ධම්ම රතනං, සංඝ රතනං, තින්නං රතනානං ආනුභාවෙන, චතුරාසීති සහස්ස ධම්මක්ඛන්ධානුභාවෙන, පිටකත්තයානුභාවෙන, ජිනසාවකානුභාවෙන, සබ්බෙ තෙ රොගා,
සබ්බෙ තෙ භයා, සබ්බෙ තෙ අන්තරායා, සබ්බෙ තෙ උපද්දවා,
සබ්බෙ තෙ දුන්නිමිත්තා, සබ්බෙ තෙ අවමංගලා, විනස්සන්තු.
ආයු වඩ්ඪකො, ධන වඩ්ඪකො, සිරි වඩ්ඪකො, යස වඩ්ඪකො,
බල වඩ්ඪකො, වණ්ණ වඩ්ඪකො, සුඛ වඩ්ඪකො, හොතු සබ්බදා!

දුක්ඛ රොග භයා වෙරා සොකා සබ්බෙ උපද්දවා
අනෙකා අන්තරායාපි විනස්සන්තු ච තෙජසා
ජය සිද්ධි ධනං ලාභං සොත්ථි භාග්‍යං සුඛං බලං
සිරි ආයු ච වණ්ණො ච භොගං වුද්ධි ච යසවා
සතවස්සා ච ආයූ ච ජීව සිද්ධි භවන්තු තෙ!

තමන් සඳහා කියන විට ‘තෙ’ වෙනුවට ‘මෙ’ යොදාගන්න.

ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

මහා ජයමංගල ගාථා

මහා කාරුණිකො නාථො හිතාය සබ්බ පාණිනං
පූරෙත්වා පාරමී සබ්බා පත්තො සම්බොධි මුත්තමං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජයමංගලං!

මහා කාරුණිකො නාථො හිතාය සබ්බ පාණිනං
පූරෙත්වා පාරමී සබ්බා පත්තො සම්බොධි මුත්තමං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජයමංගලං!

මහා කාරුණිකො නාථො හිතාය සබ්බ පාණිනං
පූරෙත්වා පාරමී සබ්බා පත්තො සම්බොධි මුත්තමං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජයමංගලං!

ජයන්තො බොධියා මූලෙ සක්‍යානං නන්දි වද්ධනො
එවං තුය්හං ජයො හොතු ජයස්සු ජය මංගලං!

ජයන්තො බොධියා මූලෙ සක්‍යානං නන්දි වද්ධනො
එවං තුය්හං ජයො හොතු ජයස්සු ජය මංගලං!

ජයන්තො බොධියා මූලෙ සක්‍යානං නන්දි වද්ධනො
එවං තුය්හං ජයො හොතු ජයස්සු ජය මංගලං!

සක්කත්වා බුද්ධ රතනං ඔසධං උත්තමං වරං
හිතං දෙව මනුස්සානං බුද්ධ තෙජෙන සොත්ථිනා
නස්සන්තු පද්දවා සබ්බෙ දුක්ඛාවූප සමෙන්තු තෙ!

සක්කත්වා ධම්ම රතනං ඔසධං උත්තමං වරං
හිතං දෙව මනුස්සානං ධම්ම තෙජෙන සොත්ථිනා
නස්සන්තු පද්දවා සබ්බෙ දුක්ඛාවූප සමෙන්තු තෙ!

සක්කත්වා සංඝ රතනං ඔසධං උත්තමං වරං
හිතං දෙව මනුස්සානං සංඝ තෙජෙන සොත්ථිනා
නස්සන්තු පද්දවා සබ්බෙ දුක්ඛාවූප සමෙන්තු තෙ!

යං කිඤ්චි රතනං ලොකෙ විජ්ජති විවිධා පුථු
රතනං බුද්ධ සමං නත්ථි තස්මා සොත්ථි භවන්තු තෙ!

යං කිඤ්චි රතනං ලොකෙ විජ්ජති විවිධා පුථු
රතනං ධම්ම සමං නත්ථි තස්මා සොත්ථි භවන්තු තෙ!

යං කිඤ්චි රතනං ලොකෙ විජ්ජති විවිධා පුථු
රතනං සංඝ සමං නත්ථි තස්මා සොත්ථි භවන්තු තෙ!

නත්ථි මෙ සරණං අඤ්ඤං බුද්ධො මෙ සරණං වරං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජය මංගලං!

නත්ථි මෙ සරණං අඤ්ඤං ධම්මො මෙ සරණං වරං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජය මංගලං!

නත්ථි මෙ සරණං අඤ්ඤං සංඝො මෙ සරණං වරං
එතෙන සච්ච වජ්ජෙන හොතු තෙ ජය මංගලං!

තමන් සඳහා කියන විට ‘තුය්හං’ වෙනුවට ‘මය්හං’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තෙ’ වෙනුවට ‘මෙ’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තුම්හෙ’ වෙනුවට ‘අම්හෙ’ යොදාගන්න.

ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

ජින පඤ්ජරය

ජයාසන ගතා විරා ජෙත්වා මාරං ස්වාහිණිං
චතුසච්චා මතරසං යෙපිවිංසු නරා සභා

තණ්හංකරාදයො බුද්ධා අට්ඨ විසති නායකා
සබ්බෙ පතිට්ඨිතා තුය්හං මත්ථකෙ තෙ මුනිස්සරා

සිරෙ පතිට්ඨිතා බුද්ධා ධම්මො ච තව ලොචනෙ
සංඝො පතිට්ඨිතො තුය්හං උරෙ සබ්බ ගුණාකරො

හදයෙ අනුරුද්ධො ච සාරිපුත්තො ච දක්ඛිණෙ
කොණ්ඩඤ්ඤො පිට්ඨි භාගස්මිං මොග්ගල්ලානොසිවාමකෙ

දක්ඛිණෙ සවණෙ තුය්හං ආහුං ආනන්ද රාහුලා
කස්සපො ච මහානාමො උභොසුං වාම සොතකෙ

කෙසන්තෙ පිට්ඨිභාගස්මිං සුරියො විය පහංකරො
නිසින්නො සිරිසම්පන්නො සොභිතො මුනිපුංගවො

කුමාර කස්සපො නාම මහෙසි චිත්‍රවාදකො
සො තුය්හං වදනෙ නිච්චං පතිට්ඨාසි ගුණාකරො

පුණ්ණො අංගුලිමාලො ච උපාලි නන්දසීවලි
ථෙරා පඤ්ච ඉමෙ ජාතා ලලාටෙ තිලකා තව

සෙසාසීති මහා ථෙරා විජිතා ජින සාවකා
ජලන්තා සීල තෙජෙන අංගමංගෙසු සණ්ඨිතා

රතනං පුරතො ආසි දක්ඛිණෙ මෙත්ත සුත්තකං
ධජග්ගං පච්ඡතො ආසි වාමෙ අංගුලිමාලකං

ඛන්ධ මොර පරිත්තඤ් ච ආටානාටිය සුත්තකං
ආකාසච්ඡදනං ආසී සෙසා පාකාර සඤ්ඤිතා

ජිනානාබල සංයුත්තෙ ධම්මපාකාරලංකතෙ
වසතො තෙ චතුකිච්චෙන සදාසම්බුද්ධ පඤ්ජරෙ

වාතපිත්තාදි සඤ්ජාතා බාහිරජ්ඣත්තුපද්දවා
අසෙසා විලයං යන්තු අනන්ත ගුණ තෙජසා

ජිනපඤ්ජර මජ්ඣට්ඨං විහරන්තං මහිතලෙ
සදා පාලෙන්තු ත්වං සබ්බෙ තෙ මහා පුරිසා සභා

ඉච්චෙව මච්චන්ත කතො සුරක්ඛො ජිනානු භාවෙන ජිතූපපද්දවො
බුද්ධානුභාවෙන හතාරි සංඝො චරාහි සද්ධම්මනුභාව පාලිතො

ඉච්චෙව මච්චන්ත කතො සුරක්ඛො ජිනානු භාවෙන ජිතූපපද්දවො
ධම්මානුභාවෙන හතාරි සංඝො චරාහි සද්ධම්මනුභාව පාලිතො

ඉච්චෙව මච්චන්ත කතො සුරක්ඛො ජිනානු භාවෙන ජිතූපපද්දවො
සංඝානුභාවෙන හතාරි සංඝො චරාහි සද්ධම්මනුභාව පාලිතො

සද්ධම්මපාකාර පරික්ඛිතොසි අට්ඨාරියා අට්ඨ දිසාසු හොන්ති
එත්තන්තරෙ අට්ඨනාථා භවන්ති උද්ධං විතානංච ජිනා ඨිතා තෙ

හින්දන්තො මාරසෙනං තව සිරසිඨිතො බොධි මාරුය්හ සත්ථා
මොග්ගල්ලා නොසි වාමෙ වසති භුජතටෙ දක්ඛිණෙ සාරිපුත්තො

ධම්මො මජ්ඣෙ උරස්මිං විහරති භවතො මොක්ඛතො මොර යොනිං
සම්පත්තො බොධිසත්තො චරණ යුගගතො භානු ලොකෙක නාථො

සබ්බාව මංගලමුපද්දව දුන්නිමිත්තං සබ්බීති රොග ගහ දොස මසෙස නින්දා
සබ්බන්තරාය භය දුස්සුපිණං අකන්තං බුද්ධානුභාව පවරෙන පයාතු නාසං

සබ්බාව මංගලමුපද්දව දුන්නිමිත්තං සබ්බීති රොග ගහ දොස මසෙස නින්දා
සබ්බන්තරාය භය දුස්සුපිණං අකන්තං ධම්මානුභාව පවරෙන පයාතු නාසං

සබ්බාව මංගලමුපද්දව දුන්නිමිත්තං සබ්බීති රොග ගහ දොස මසෙස නින්දා
සබ්බන්තරාය භය දුස්සුපිණං අකන්තං සංඝානුභාව පවරෙන පයාතු නාසං

තමන් සඳහා කියන විට ‘තුය්හං’ වෙනුවට ‘මය්හං’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තෙ’ වෙනුවට ‘මෙ’ යොදාගන්න.

ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

ඇනවුම් පිරිත

යෙ සන්තා සන්ත චිත්තා තිසරණ සරණා එත්ථ ලොකන්තරෙවා
භුම්මා භුම්මා ච දෙවා ගුණගණගහණඛ්‍යාවටා සබ්බ කාලං
එතෙ ආයන්තු දෙවා වරකණකමයෙ මෙරුරාජෙ වසන්තො
සන්තො සන්තො සහෙතුං මුනිවර වචනං සොතුමග්ගං සමග්ගං

සබ්බෙසු චක්කවාළෙසු යක්ඛා දෙවා ච බ්‍රහ්මණො
යං අම්හෙහි කතං පුඤ්ඤං සබ්බ සම්පත්ති සාධකං
සබ්බේ තං අනුමෝදිත්වා සමග්ගා සාසනෙ රතා
පමාද රහිතා හොන්තු ආරක්ඛාසු විසෙසතො

සාසනස්ස ච ලොකස්ස වුද්ධි භවතු සබ්බදා
සාසනම්පි ච ලොකඤ් ච දෙවා රක්ඛන්තු සබ්බදා
සද්ධිං හොන්තු සුඛී සබ්බෙ පරිවාරෙහි අත්තනො
අනීඝා සුමනා හොන්තු සහ සබ්බෙහි ඤාතිහී

රාජතො වා චොරතො වා මනුස්සතො වා අමනුස්සතො වා අග්ගිතො වා උදකතො වා පිසාචතො වා ඛාණුකතො වා කණ්ටකතො වා
නක්ඛත්තතො වා ජනපදරොගතො වා අසද්ධම්මතො වා අසන්දිට්ඨිතො වා
අසත්පුරිසතො වා, චන්ඩ හත්ථි, අස්ස, මිග, ගොණ, කුක්කුර, අහිවිව්ඡික, මණිසප්ප, දීපි, අච්ඡ, තරච්ඡ, සූකර, මහිස, යක්ඛ, රක්ඛසාදීහි, නානා
භයතො වා නානා රොගතො වා නානා උපද්දවතො වා ආරක්ඛං ගණ්හන්තු.
පණිධානතො පට්ඨාය තථාගතස්ස දස පාරමියො දස උපපාරමියො දස පරමත්ථ පාරමියො පඤ්ච මහා පරිච්චාගෙ, තිස්සොචරියා පච්චිමභවෙ ගබ්භාවක්කන්තිං ජාතිං අභිනික්ඛමනං පධානචරියං බොධිපල්ලංකෙ මාර විජයං සබ්බඤ්ඤුතඤාණ පටිවෙධං නවලොකුත්තර ධම්මෙති සබ්බේපි මෙ බුද්ධ ගුණෙ ආවජ්ජිත්වා, වෙසාලියා තීසු පාකාරන්තරෙසු තියාමරත්තිං පරිත්තං කරන්තො ආයස්මා ආනන්දථෙරො විය කාරුඤ්ඤ චිත්තං උපප්ට්ඨපෙත්වා.

කොටි සතසහස්සෙසු චක්කවාලෙසු දෙවතා
යස්සාණං පතිගණ්හන්ති යඤ්ච වෙසාලියං පුරෙ
රොගාමනුස්ස දුබ්භික්ඛ සම්භූතං තිවිධං භයං
ඛිප්පමන්තරධාපෙසි පරිත්තං තං භණාමහෙ.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තුය්හං’ වෙනුවට ‘මය්හං’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තෙ’ වෙනුවට ‘මෙ’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘තව’ වෙනුවට ‘මම’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘චරාහි’ වෙනුවට ‘චරානි’ යොදාගන්න.

තමන් සඳහා කියන විට ‘පරික්ඛිතොසි’ වෙනුවට ‘පරික්ඛිතොස්මි’ යොදාගන්න.

ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

අටවිසි පිරිත

තණ්හංකරො මහා වීරො මෙධංකරො මහා යසො
සරණංකරො ලොකහිතො දීපංකරො ජුතින්ධරො

කොණ්ඩඤ්ඤො ජනපාමොක්ඛො මංගලො පුරිසා සභො
සුමනො සුමනො ධීරො රෙවතො රති වද්ධනො

සොභිතො ගුණ සම්පන්නො අනොමදස්සී ජනුත්තමො
පදුමො ලොක පජ්ජොතො නාරදො වර සාරථි

පදුමුත්තරො සත්තසාරො සුමෙධො අග්ග පුග්ගලො
සුජාතො සබ්බ ලොකග්ගො පියදස්සී නරා සභො

අත්තදස්සී කාරුණිකො ධම්මදස්සී තමොනුදො
සිද්ධත්තො අසමොලොකෙ තිස්සො වරද සංවරො

ඵුස්සො වරද සම්බුද්ධො විපස්සී ච අනූපමො
සිඛී සබ්බ හිතො සත්ථා වෙස්සභූ සුඛ දායකො

කකුසන්ධො සත්ථවාහො කොණාගමනො රණඤ්ජහො
කස්සපො සිරි සම්පන්නො ගොතමො සක්‍ය පුංගවො

තෙසං සච්චෙන සීලෙන ඛන්ති මෙත්ත බලෙන ච
තෙපි ත්වං අනුරක්ඛන්තු ආරොග්‍යෙන සුඛෙනචා’ති.

යං දුන්නිමිත්තං අවමංගලඤ් ච යොචා මනාපො සකුණස්ස සද්දො
පාපග්ගහො දුස්සුපිනං අකන්තං බුද්ධානුභාවෙන විනාස මෙන්තු!

යං දුන්නිමිත්තං අවමංගලඤ් ච යොචා මනාපො සකුණස්ස සද්දො
පාපග්ගහො දුස්සුපිනං අකන්තං ධම්මානුභාවෙන විනාස මෙන්තු!

යං දුන්නිමිත්තං අවමංගලඤ් ච යොචා මනාපො සකුණස්ස සද්දො
පාපග්ගහො දුස්සුපිනං අකන්තං සංඝානුභාවෙන විනාස මෙන්තු!

තමන් සඳහා කියන විට ‘තේ’ වෙනුවට ‘මේ’ යොදාගන්න

තමන් සඳහා කියන විට ‘ත්වං’ වෙනුවට ‘මං’ යොදාගන්න

ප්‍රවර්ග
සෙත් පිරිත්

ජය මංගල ගාථා

බාහුං සහස්ස මභිනිම්මිත සායුධං තං
ගිරිමේඛලං උදිතඝෝර සසෙන මාරං
දානාදි ධම්ම විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

මාරාතිරෙක මභියුජ්ඣිත සබ්බ රත්තිං
ඝෝරම්පනාලවක මක්ඛ මථද්ධ යක්ඛං
ඛන්ති සුදන්ත විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

නාලාගිරිං ගජවරං අතිමත්ත භූතං
දාවග්ගි චක්ක මසනිව සුදාරුණං තං
මෙත්තම්බු සෙක විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

උක්ඛිත්ත ඛග්ග මතිහත්ථ සුදාරුණං තං
ධාවං තියොජන පථං ගුලිමාල වන්තං
ඉද්ධිභිසංඛත මනො ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

කත්වාන කට්ඨ මුදරං ඉව ගබ්භිනියා
චිඤ්චාය දුට්ඨ වචනං ජනකාය මජ්ඣෙ
සන්තෙන සොම විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

සච්චං විහාය මතිසච්චක වාද කෙතුං
වාදාභිරොපිතමනං අති අන්ධභූතං
පඤ්ඤාපදීප ජලිතො ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

නන්දොපනන්ද භුජගං විබුධං මහිද්ධිං
පුත්තෙන ථෙර භුජගෙන දමාපයන්තො
ඉද්ධුප දෙස විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!
දුග්ගාහදිට්ඨි භුජගෙන සුදට්ඨ හත්ථං
බ්‍රහ්මං විසුද්ධි ජුති මිද්ධි බකාභිධානං
ඤාණාගදෙන විධිනා ජිතවා මුනින්දො
තං තෙජසා භවතු තෙ ජයමංගලානි!

එතාපි බුද්ධ ජය මංගල අට්ඨ ගාථා
යො වාචකො දින දිනෙ සරතෙ මතන්දි
භිත්වාන නෙක විවිධානි චුපද්ද වානි
මොක්ඛං සුඛං අධිගමෙය්‍ය නරො ස පඤ්ඤො!

භවතු සබ්බ මංගලං රක්ඛන්තු සබ්බ දෙවතා
සබ්බ බුද්ධානුභාවෙන සදා සොත්ති භවන්තු තෙ!
භවතු සබ්බ මංගලං රක්ඛන්තු සබ්බ දෙවතා
සබ්බ ධම්මානුභාවෙන සදා සොත්ති භවන්තු තෙ!
භවතු සබ්බ මංගලං රක්ඛන්තු සබ්බ දෙවතා
සබ්බ සංඝානුභාවෙන සදා සොත්ති භවන්තු තෙ!

තමන් සඳහා කියන විට ‘තේ’ වෙනුවට ‘මේ’ යොදාගන්න

තමන් සඳහා කියන විට ‘ත්වං’ වෙනුවට ‘මං’ යොදාගන්න

ප්‍රවර්ග
මජ්ඣිම නිකාය

සබ්බාසව සූත්‍රය

මේ සූත්‍රය මජ්ඣිම නිකායේ-මූලපණ්ණාස පාළි-මූලපරියාය වග්ගය-
කෙලෙස් නැති කිරීමට අනුගමනය කළ යුතු නිවැරදි ක්‍රම පැහැදිලි කරන සබ්බාසව සූත්‍රය බව සිහි තබා ගන්න.

එවං මෙ සුතං
එකං සමයං භගවා සාවත්ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ්ඩිකස්ස ආරාමෙ. තත්‍ර ඛො භගවා භික්ඛූ ආමන්තෙසි – “භික්ඛවො”ති.
‘භදන්තෙ’ති තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං.

භගවා එතදවොච –
“සබ්බාසවසංවරපරියායං වො භික්ඛවෙ, දෙසෙස්සාමි. තං සුණාථ, සාධුකං මනසි කරොථ, භාසිස්සාමී”ති.
“එවං භන්තෙ”ති, ඛො තෙ භික්ඛූ භගවතො පච්චස්සොසුං.
භගවා එතදවොච –

“ජානතො අහං භික්ඛවෙ, පස්සතො ආසවානං ඛයං වදාමි,
නො අජානතො නො අපස්සතො.
කිඤ්ච භික්ඛවෙ, ජානතො කිඤ්ච පස්සතො ආසවානං ඛයං වදාමි? යොනිසො ච මනසිකාරං අයොනිසො ච මනසිකාරං.
අයොනිසො භික්ඛවෙ, මනසිකරොතො අනුප්පන්නා චෙව ආසවා උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච ආසවා පවඩ්ඪන්ති.
යොනිසො ච ඛො භික්ඛවෙ, මනසිකරොතො අනුප්පන්නා චෙව ආසවා න උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච ආසවා පහීයන්ති.

“අත්ථි භික්ඛවෙ, ආසවා දස්සනා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා සංවරා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා පටිසෙවනා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා අධිවාසනා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා පරිවජ්ජනා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා විනොදනා පහාතබ්බා,
අත්ථි ආසවා භාවනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා දස්සනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, අස්සුතවා පුථුජ්ජනො-
අරියානං අදස්සාවී, අරියධම්මස්ස අකොවිදො,
අරියධම්මෙ අවිනීතො,
සප්පුරිසානං අදස්සාවී, සප්පුරිසධම්මස්ස අකොවිදො, සප්පුරිසධම්මෙ අවිනීතො,
මනසිකරණීයෙ ධම්මෙ නප්පජානාති, අමනසිකරණීයෙ ධම්මෙ නප්පජානාති.
සො මනසිකරණීයෙ ධම්මෙ අප්පජානන්තො අමනසිකරණීයෙ ධම්මෙ අප්පජානන්තො,
යෙ ධම්මා න මනසිකරණීයා, තෙ ධම්මෙ මනසි කරොති,
යෙ ධම්මා මනසිකරණීයා තෙ ධම්මෙ න මනසි කරොති.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ධම්මා න මනසිකරණීයා යෙ ධම්මෙ මනසි කරොති?
යස්ස භික්ඛවෙ, ධම්මෙ මනසිකරොතො අනුප්පන්නො වා කාමාසවො උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා කාමාසවො පවඩ්ඪති- අනුප්පන්නො වා භවාසවො උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා භවාසවො පවඩ්ඪති-
අනුප්පන්නො වා අවිජ්ජාසවො උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා අවිජ්ජාසවො පවඩ්ඪති-
ඉමෙ ධම්මා න මනසිකරණීයා යෙ ධම්මෙ මනසි කරොති.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ධම්මා මනසිකරණීයා යෙ ධම්මෙ න මනසි කරොති?
යස්ස භික්ඛවෙ, ධම්මෙ මනසිකරොතො අනුප්පන්නො වා කාමාසවො න උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා කාමාසවො පහීයති- අනුප්පන්නො වා භවාසවො න උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා භවාසවො පහීයති-
අනුප්පන්නො වා අවිජ්ජාසවො න උප්පජ්ජති, උප්පන්නො වා අවිජ්ජාසවො පහීයති-
ඉමෙ ධම්මා මනසිකරණීයා යෙ ධම්මෙ න මනසි කරොති.

“තස්ස අමනසිකරණීයානං ධම්මානං මනසිකාරා, මනසිකරණීයානං ධම්මානං අමනසිකාරා අනුප්පන්නා චෙව ආසවා උප්පජ්ජන්ති- උප්පන්නා ච ආසවා පවඩ්ඪන්ති.

“සො එවං අයොනිසො මනසි කරොති –
‘අහොසිං නු ඛො අහං අතීතමද්ධානං?
න නු ඛො අහොසිං අතීතමද්ධානං?
කිං නු ඛො අහොසිං අතීතමද්ධානං?
කථං නු ඛො අහොසිං අතීතමද්ධානං?
කිං හුත්වා කිං අහොසිං නු ඛො අහං අතීතමද්ධානං?
භවිස්සාමි නු ඛො අහං අනාගතමද්ධානං?
න නු ඛො භවිස්සාමි අනාගතමද්ධානං?
කිං නු ඛො භවිස්සාමි අනාගතමද්ධානං?
කථං නු ඛො භවිස්සාමි අනාගතමද්ධානං?
කිං හුත්වා කිං භවිස්සාමි නු ඛො අහං අනාගතමද්ධාන’න්ති?
එතරහි වා පච්චුප්පන්නමද්ධානං ආරබ්භ අජ්ඣත්තං කථංකථී හොති –
‘අහං නු ඛොස්මි?
නො නු ඛොස්මි?
කිං නු ඛොස්මි?
කථං නු ඛොස්මි?
අයං නු ඛො සත්තො කුතො ආගතො?
සො කුහිං ගාමී භවිස්සතී’ති?

“තස්ස එවං අයොනිසො මනසිකරොතො ඡන්නං දිට්ඨීනං අඤ්ඤතරා දිට්ඨි උප්පජ්ජති.
‘අත්ථි මෙ අත්තා’ති වා අස්ස සච්චතො ථෙතතො දිට්ඨි උප්පජ්ජති- ‘නත්ථි මෙ අත්තා’ති වා අස්ස සච්චතො ථෙතතො දිට්ඨි උප්පජ්ජති- ‘අත්තනාව අත්තානං සඤ්ජානාමී’ති වා අස්ස සච්චතො ථෙතතො දිට්ඨි උප්පජ්ජති-
‘අත්තනාව අනත්තානං සඤ්ජානාමී’ති වා අස්ස සච්චතො ථෙතතො දිට්ඨි උප්පජ්ජති-
‘අනත්තනාව අත්තානං සඤ්ජානාමී’ති වා අස්ස සච්චතො ථෙතතො දිට්ඨි උප්පජ්ජති-
අථ වා පනස්ස එවං දිට්ඨි හොති –
‘යො මෙ අයං අත්තා වදො වෙදෙය්‍යො තත්‍ර තත්‍ර කල්‍යාණපාපකානං කම්මානං විපාකං පටිසංවෙදෙති,
සො ඛො පන මෙ අයං අත්තා නිච්චො ධුවො සස්සතො අවිපරිණාමධම්මො සස්සතිසමං තථෙව ඨස්සතී’ති.

ඉදං වුච්චති භික්ඛවෙ, දිට්ඨිගතං දිට්ඨිගහනං දිට්ඨිකන්තාරං දිට්ඨිවිසූකං දිට්ඨිවිප්ඵන්දිතං දිට්ඨිසංයොජනං. දිට්ඨිසංයොජනසංයුත්තො භික්ඛවෙ, අස්සුතවා පුථුජ්ජනො න පරිමුච්චති ජාතියා ජරාය මරණෙන සොකෙහි පරිදෙවෙහි දුක්ඛෙහි දොමනස්සෙහි උපායාසෙහි- ‘න පරිමුච්චති දුක්ඛස්මා’ති වදාමි.

‘සුතවා ච ඛො භික්ඛවෙ, අරියසාවකො –
අරියානං දස්සාවී, අරියධම්මස්ස කොවිදො, අරියධම්මෙ සුවිනීතො, සප්පුරිසානං දස්සාවී, සප්පුරිසධම්මස්ස කොවිදො, සප්පුරිසධම්මෙ සුවිනීතො –
මනසිකරණීයෙ ධම්මෙ පජානාති, අමනසිකරණීයෙ ධම්මෙ පජානාති.
සො මනසිකරණීයෙ ධම්මෙ පජානන්තො අමනසිකරණීයෙ ධම්මෙ පජානන්තො
යෙ ධම්මා න මනසිකරණීයා තෙ ධම්මෙ න මනසි කරොති,
යෙ ධම්මා මනසිකරණීයා තෙ ධම්මෙ මනසි කරොති.

‘තස්ස අමනසිකරණීයානං ධම්මානං අමනසිකාරා මනසිකරණීයානං ධම්මානං මනසිකාරා අනුප්පන්නා චෙව ආසවා න උප්පජ්ජන්ති, උප්පන්නා ච ආසවා පහීයන්ති.
“සො ‘ඉදං දුක්ඛ’න්ති යොනිසො මනසි කරොති,
‘අයං දුක්ඛසමුදයො’ති යොනිසො මනසි කරොති,
‘අයං දුක්ඛනිරොධො’ති යොනිසො මනසි කරොති,
‘අයං දුක්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදා’ති යොනිසො මනසි කරොති.

තස්ස එවං යොනිසො මනසිකරොතො තීණි සංයොජනානි පහීයන්ති – සක්කායදිට්ඨි, විචිකිච්ඡා, සීලබ්බතපරාමාසො.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා දස්සනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා සංවරා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ,
භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො චක්ඛුන්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.
යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, චක්ඛුන්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, චක්ඛුන්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

පටිසඞ්ඛා යොනිසො සොතින්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.
යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, සොතින්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, සොතින්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

පටිසඞ්ඛා යොනිසො ඝානින්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.
යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, ඝානින්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, ඝානින්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

පටිසඞ්ඛා යොනිසො ජිව්හින්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.
යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, ජිව්හින්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, ජිව්හින්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

පටිසඞ්ඛා යොනිසො කායින්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.
යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, කායින්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, කායින්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

පටිසඞ්ඛා යොනිසො මනින්ද්‍රිය සංවරසංවුතො විහරති.යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, මනින්ද්‍රිය සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, මනින්ද්‍රිය සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.

“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, සංවරං අසංවුතස්ස විහරතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, සංවරං සංවුතස්ස විහරතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා සංවරා පහාතබ්බා”.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා පටිසෙවනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො චීවරං පටිසෙවති – ‘යාවදෙව සීතස්ස පටිඝාතාය, උණ්හස්ස පටිඝාතාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීංසප සම්ඵස්සානං පටිඝාතාය, යාවදෙව හිරිකොපීනප්පටිච්ඡාදනත්ථං’.
“පටිසඞ්ඛා යොනිසො පිණ්ඩපාතං පටිසෙවති – ‘නෙව දවාය, න මදාය, න මණ්ඩනාය, න විභූසනාය, යාවදෙව ඉමස්ස කායස්ස ඨිතියා යාපනාය, විහිංසූපරතියා, බ්‍රහ්මචරියානුග්ගහාය, ඉති පුරාණඤ්ච වෙදනං පටිහඞ්ඛාමි නවඤ්ච වෙදනං න උප්පාදෙස්සාමි, යාත්‍රා ච මෙ භවිස්සති අනවජ්ජතා ච ඵාසුවිහාරො ච’.
“පටිසඞ්ඛා යොනිසො සෙනාසනං පටිසෙවති – ‘යාවදෙව සීතස්ස පටිඝාතාය, උණ්හස්ස පටිඝාතාය, ඩංසමකසවාතාතපසරීංසපසම්ඵස්සානං පටිඝාතාය, යාවදෙව උතුපරිස්සයවිනොදනපටිසල්ලානාරාමත්ථං’.
“පටිසඞ්ඛා යොනිසො ගිලානප්පච්චයභෙසජ්ජපරික්ඛාරං පටිසෙවති – ‘යාවදෙව උප්පන්නානං වෙය්‍යාබාධිකානං වෙදනානං පටිඝාතාය, අබ්‍යාබජ්ඣපරමතාය’.
“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, අප්පටිසෙවතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිලාහා, පටිසෙවතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිලාහා න හොන්ති.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා පටිසෙවනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා අධිවාසනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො ඛමො හොති සීතස්ස උණ්හස්ස, ජිඝච්ඡාය පිපාසාය. ඩංසමකසවාතාතපසරීංසපසම්ඵස්සානං, දුරුත්තානං දුරාගතානං වචනපථානං, උප්පන්නානං සාරීරිකානං වෙදනානං දුක්ඛානං තිබ්බානං ඛරානං කටුකානං අසාතානං අමනාපානං පාණහරානං අධිවාසකජාතිකො හොති.
“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, අනධිවාසයතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, අධිවාසයතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා අධිවාසනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා පරිවජ්ජනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො චණ්ඩං හත්ථිං පරිවජ්ජෙති, චණ්ඩං අස්සං පරිවජ්ජෙති, චණ්ඩං ගොණං පරිවජ්ජෙති, චණ්ඩං කුක්කුරං පරිවජ්ජෙති, අහිං ඛාණුං කණ්ටකට්ඨානං සොබ්භං පපාතං චන්දනිකං ඔළිගල්ලං.
යථාරූපෙ අනාසනෙ නිසින්නං යථාරූපෙ අගොචරෙ චරන්තං යථාරූපෙ පාපකෙ මිත්තෙ භජන්තං විඤ්ඤූ සබ්‍රහ්මචාරී පාපකෙසු ඨානෙසු ඔකප්පෙය්‍යුං, සො තඤ්ච අනාසනං තඤ්ච අගොචරං තෙ ච පාපකෙ මිත්තෙ පටිසඞ්ඛා යොනිසො පරිවජ්ජෙති.
“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, අපරිවජ්ජයතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, පරිවජ්ජයතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා පරිවජ්ජනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා විනොදනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො උප්පන්නං කාමවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති, උප්පන්නං බ්‍යාපාදවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති,
උප්පන්නං විහිංසාවිතක්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති,
උප්පන්නුප්පන්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන්තීකරොති අනභාවං ගමෙති.
“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, අවිනොදයතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, විනොදයතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති.
ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා විනොදනා පහාතබ්බා.

“කතමෙ ච භික්ඛවෙ, ආසවා භාවනා පහාතබ්බා?
ඉධ භික්ඛවෙ, භික්ඛු පටිසඞ්ඛා යොනිසො සතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො ධම්මවිචයසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො වීරියසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො පීතිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති
විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො පස්සද්ධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො සමාධිසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
පටිසඞ්ඛා යොනිසො උපෙක්ඛාසම්බොජ්ඣඞ්ගං භාවෙති විවෙකනිස්සිතං විරාගනිස්සිතං නිරොධනිස්සිතං වොස්සග්ගපරිණාමිං.
“යඤ්හිස්ස භික්ඛවෙ, අභාවයතො උප්පජ්ජෙය්‍යුං ආසවා විඝාතපරිළාහා, භාවයතො එවංස තෙ ආසවා විඝාතපරිළාහා න හොන්ති. ඉමෙ වුච්චන්ති භික්ඛවෙ, ආසවා භාවනා පහාතබ්බා.

“යතො ඛො භික්ඛවෙ,
භික්ඛුනො යෙ ආසවා දස්සනා පහාතබ්බා තෙ දස්සනා පහීනා හොන්ති,
යෙ ආසවා සංවරා පහාතබ්බා තෙ සංවරා පහීනා හොන්ති,
යෙ ආසවා පටිසෙවනා පහාතබ්බා තෙ පටිසෙවනා පහීනා හොන්ති, යෙ ආසවා අධිවාසනා පහාතබ්බා තෙ අධිවාසනා පහීනා හොන්ති, යෙ ආසවා පරිවජ්ජනා පහාතබ්බා තෙ පරිවජ්ජනා පහීනා හොන්ති, යෙ ආසවා විනොදනා පහාතබ්බා තෙ විනොදනා පහීනා හොන්ති, යෙ ආසවා භාවනා පහාතබ්බා තෙ භාවනා පහීනා හොන්ති.

අයං වුච්චති, භික්ඛවෙ – ‘භික්ඛු සබ්බාසවසංවරසංවුතො විහරති, අච්ඡෙච්ඡි තණ්හං, විවත්තයි සංයොජනං, සම්මා මානාභිසමයා අන්තමකාසි දුක්ඛස්සා”’ති.
ඉදමවොච භගවා.
අත්තමනා තෙ භික්ඛූ භගවතො භාසිතං අභිනන්දුන්ති.

ප්‍රවර්ග
ධම්ම පදය සුඛ වර්‍ගය

ශාක්‍ය කෝලිය දිය දබරය

ධම්ම පදය-සුඛ වර්ගය
මෙම ගාථා තුන බුදුන් වහන්සේ දේශනා කර සිටියේ ශාක්‍ය- කෝලිය වංශ දෙක අතර රෝහිණී ගඟේ ජලය මුල් කර ගෙන ඇතිවූ විශාල කෝලාහලයක් හේතු කර ගෙනයි.

සුසුඛං වත ජීවාම වෙරිනෙසු අවෙරිනො,
වෙරිනෙසු මනුස්සෙසු විහරාම අවෙරිනො.

සුසුඛං වත ජීවාම ආතුරෙසු අනාතුරා,
ආතුරෙසු මනුස්සෙසු විහරාම අනාතුරා.

සුසුඛං වත ජීවාම උස්සුකෙසු අනුස්සුකා,
උස්සුකෙසු මනුස්සෙසු විහරාම අනුස්සුකා.


ප්‍රවර්ග
ධම්ම පදය මාර්‍ග වර්‍ගය

අනිච්ච-දුක්ඛ-අනත්ත ලක්ෂණ මෙනෙහි කරන භාවනා කමටහන

ධම්ම පදය-මාර්ග වග්ගය
කාශ්‍යප බුදුන් දවස අවුරුදු විසි දහසක් මුළුල්ලේ සංස්කාරයන්හි අනිච්ච-දුක්ඛ-අනත්ත ලක්ෂණය මෙනෙහි කර සිටි පන්සියයක් භික්ෂූන් වහන්සේලාට, ගෞතම බුදුන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාළ භාවනා කමටහන

කාශ්‍යප බුදුන් දවස අවුරුදු විසි දහසක් මුළුල්ලේ සංස්කාරයන්හි අනිච්ච-දුක්ඛ-අනත්ත ලක්ෂණය මෙනෙහි කර සිටි පන්සියයක් භික්ෂූන් වහන්සේලාට, ගෞතම බුදුන් වහන්සේ විසින් අනුදැන වදාළ භාවනා කමටහන

සබ්බෙ සඞ්කාරා අනිච්චා’ති යදා පඤ්ඤාය පස්සති,
අථ නිබ්බින්‍දති දුක්ඛෙ, එසමග්ගො විසුද්ධියා.

සබ්බෙ සඞ්ඛාරා දුක්ඛා’ති යදා පඤ්ඤාය පස්සති,
අථ නිබ්බින්‍දති දුක්ඛෙ, එස මග්ගො විසුද්ධියා.

සබ්බෙ ධම්මා අනත්තා’ති යදා පඤ්ඤාය පස්සති,
අථ නිබ්බින්‍දති දුක්ඛෙ, එස මග්ගො විසුද්ධියා.


ප්‍රවර්ග
අංගුත්තර නිකාය

මොනෙය්‍ය සූත්‍රය

මේ සූත්‍රය අඞ්ගුත්තර නිකායේ-තික නිපාත පාළි-අපායික වග්ගය-
ශ්‍රාවකයෙකු විසින් තම වචනය, කය සහ මනස හික්මවිය යුත්තේ කෙසේදැයි පෙන්වා දෙමින් බුදුන් වහන්සේ විසින් දේශනා කළ සූත්‍රය බව මතක තබා ගන්න.

“තීණිමානි භික්ඛවෙ, මොනෙය්‍යානි.
කතමානි තීණි?
කාය මොනෙය්‍යං, වචී මොනෙය්‍යං, මනො මොනෙය්‍යං.

කතමඤ්ච භික්ඛවෙ, කායමොනෙය්‍යං ?
ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු, පාණාතිපාතා පටිවිරතො හොති-
අදින්නාදානා පටිවිරතො හොති-
අබ්‍රහ්මචරියා පටිවිරතො හොති.
ඉදං වුච්චති භික්ඛවෙ, කායමොනෙය්‍යං.

කතමඤ්ච භික්ඛවෙ, වචීමොනෙය්‍යං?
ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු, මුසාවාදා පටිවිරතො හොති-
පිසුණාය වාචාය පටිවිරතො හොති-
ඵරුසාය වාචාය පටිවිරතො හොති-
සම්ඵප්පලාපා පටිවිරතො හොති.
ඉදං වුච්චති භික්ඛවෙ, වචීමොනෙය්‍යං.

කතමඤ්ච භික්ඛවෙ, මනොමොනෙය්‍යං?
ඉධ භික්ඛවෙ භික්ඛු, ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතො විමුත්තිං පඤ්ඤා විමුත්තිං දිට්ඨෙව ධම්මෙ සයං අභිඤ්ඤා සච්ඡිකත්වා උපසම්පජ්ජ විහරති.
ඉදං වුච්චති භික්ඛවෙ, මනොමොනෙය්‍යං.

ඉමානි ඛො, භික්ඛවෙ, තීණි මොනෙය්‍යානී”ති.
“කායමුනිං, වචීමුනිං, චෙතොමුනිං අනාසවංමුනිං මොනෙය්‍යසම්පන්නං, ආහු සබ්බප්පහායින”න්ති.